BÓL

Stały drzewa w zadumie,
    W końcu przydługiej zimy
        I spóźnionej wiosny.

I ja stałem,
  Jak długo
     Powiedzieć
       Nie umiem:
         Mały,
Lecz smutek mój
   Większy niż las cały!

Czy drzewa mogą
  Cierpieć?

Czy serca ich drzewne
  Mogą boleć
    Jak moje?

Czy łzy ich
  Żywiczne
    Pieką
      Jak moje?

Czy nerwy ich
   Liściaste
      Drżą jak
         Moje własne?

                     Dobrze być drzewem,
                                 Lepiej kamieniem,

Ale najlepiej być
          Nieistnieniem!